scordalus
scordălus, i, m.,
- a quarrelsome fellow, a wrangler, brawler (a low post-Aug. word), Petr. 95, 7; Sen. Ep. 83, 12; 56, 2; id. Suas. 7, 14.
scordalus, ī, m., der Zankteufel, Sen. suas. 7, 14. Sen. ep. 56, 2 u. 83, 12. Petron. 95, 7.
hic scordalus, -i, i. ferox et inmansuetus
~us, crudelis, sevus, ferus
scordălus, (14) ī, m. , querelleur : Sen. Ep. 56, 2 ; 83, 12.
Ferox, in Glossis Isidori, ubi Pithœanæ habent
Scordatus. Papias vero
Incordatus.
Scordalumusurpat Petronius cap. 95 :
Eumolpum excludo, redditaque Scordalo vice, sine æmulo scilicet, et cella utor et nocte.Seneca Epist. 83 :
Tullius Cimber et nimius erat in vino et Scordalus.Nescio an huc spectet MS :
Et quidemLors fu Venus haut Escourchiée, Bien sembla estre courouciée.
Escorchiés, quod idem esse videtur, de mulieribus scorto seu cingulo coriaceo succinctis intelligendus, ni fallor, Vaccius in Poemate MS :
Neis les vieilles i sont corues O pies, o maches, o machues, S'Escorchiés et rebrachiés.