secubitus
secubitus, a lying apart, sleeping alone
sēcŭbĭtus, ūs, m. [secubo],
- a lying or sleeping alone, Cat. 64, 381; Ov. Am. 3, 10, 16; plur., id. ib. 3, 10, 43.
sēcubitus, ūs, m. (secubo), das Alleinliegen, Alleinschlafen, ohne Beischläfer od. Beischläferin, Catull. 64, 380. Ov. am. 3, 10, 16: Plur., secubitus tristes, Ov. am. 3, 10, 43.
sēcŭbĭtŭs, (14) ūs, m. (secubo), action de coucher à part : Catul. 64, 381 || chasteté : Ov. Am. 3, 10, 43.
(sēcubitus ūs), m
- secubo, a lying apart, sleeping alone.—Only ablsing. and nomplur, Ct., O.