sedentarius
sĕdentārĭus, a, um, adj. [sedeo],
- of or belonging to sitting, sitting, sedentary (very rare): sutores, Plaut. Aul. 3, 5, 39 (513); cf. opera, Col. 12, 3, 8: necessitas assentiendi, of giving assent while sitting, i. e. without rising to make a speech, Plin. Pan. 73, 3: fatigatio, fatigue from sitting, Ap. Met. 1, 2, 8.
sedentārius, a, um (sedens), I) im Sitzen arbeitend, sutor, Plaut. aul. 513. – II) mit Sitzen verbunden, sitzend, opera, Colum.: necessitas assentiendi, sitzend (im Senate) seine Zustimmung zu geben, Plin. pan.: fatigatio, vom Sitzen, Apul.
sedentarius ‥ ille qui ornat sedes
sĕdentārĭus, (15) a, um (sedens), ¶ 1 à quoi on travaille assis : Col. Rust. 12, 3, 8 ¶ 2 qui travaille assis : Pl. Aul. 507 || [fig.] muta ac sedentaria assentiendi necessitas Plin. Min. Pan. 73, 3 = assentatio necessaria, une approbation forcée, muette et immobile [au sénat].