selenitis
sĕlēnītis, ĭdis, f., or sĕlēnītes, ae, m., = σεληνῖτις,
- crystalline gypsum, selenite. Form selenitis, Plin. 37, 10, 67, § 181; form selenites, Sol. 37, 31; Aug. Civ. Dei, 21, 5; Isid. 16, 4, 6.
selēnītis, idis, f. (σεληνῖτις), ein mondlichtfarbiger Edelstein, der Gipsselenit, das Marienglas, Plin. 37, 181. – dass. selēnītēs, ae, m. (σεληνίτης), Solin. 37, 21. Augustin. de civ. dei 21, 5, 1. p. 496. 15 D.2 Isid. orig. 16, 4, 6 u. (mit der Variante selenitis) 16, 10, 7. Prisc. perieg. 989.
lapis ~es in Perside potentiae lunaris effectum mirifice demonstrat
a luna, quam majores dixere silenen, / rite silenitem nomen habere putant
silenites est lapis †perticus [l. Persicus ] ut herba virens cujus color jaspidi similis est
adducit exemplum de lapide ~e cujus splendor crescit cum luna primi mensis et decrescit