seminium
sēmĭnĭum, ii, n. [semen],
- a begetting (of animals), procreation (ante-class.), Plaut. Mil. 4, 2, 68 (1058); Varr. R. R. 2, 6, 1.—
- II Transf., a race, stock, breed (of animals), Varr. R. R. 2, 1, 14; 2, 3, 3; 3, 9, 6; Lucr. 3, 742; 3, 746; 4, 1005.
sēminium, iī, n. (semen), I) der Same, zur Erzeugung lebendiger Geschöpfe, Plaut., Varro u. Lucr. – II) meton., die Art der Tiere, insofern man dabei auf das Fortpflanzen oder Begatten sieht, die Rasse, in seminio legendo, wenn man eine gute Art zum Begatten wählt, Varro: tertia pars est, quo sint seminio quaerendum, man muß fragen, von welcher Rasse ein Tier ist, Varro: et quo quaeque magis sunt aspera seminiorum, tam magis etc., Lucr.
de cultura et ~io terrarum illarum
efficiat amicitie cultus ut principium illud et ~ium dilectionis contingat in robur sincere integritatis consolidari
item a sero ‥ hoc ~ium, -nii, i. lucrum de semine
~ium, proficuum ex semine
ex succo ligneo ‥ occulta nimis admirandaque ~ii ratione alimenta ‥ suscipiunt
sēmĭnĭum, (14) ĭī, n. (semen), ¶ 1 semence : Pl. Mil. 1060 ¶ 2 race [dʼanimaux] : Varro R. 2, 1, 14 ; Lucr. 3, 742 ; 4, 1005.
- 1. zaad;
- 2. (meton.) diersoort, ras.