serratus
serratus, serrated
serrātus, a, um, adj. [serra],
- sawshaped, serrated (post-Aug.): dentes, Plin. 11, 37, 61, § 160: folia herbae, id. 25, 8, 46, § 84; cf. ambitus (foliorum), id. 25, 6, 30, § 66: spinae, id. 9, 59, 85, § 182: compages (ossium capitis), id. 11, 37, 48, § 132: morsus (anseris), Petr. 136, 4.—As subst.: serrā-ti, ōrum (sc. nummi), silver coins notched on the edge, Tac. G. 5 fin.; cf. Eckh. Doctr. Num. 5, p. 94 sq.
serrātus, a, um (serra), sägeförmig, gezackt (zackig) wie eine Säge, dentes, Plin.: folia, Plin.: fistula, eine Art Getreidemühle, etwa wie unsere Kaffeemühle, Plin.: morsus (anseris), Petron. – subst., a) serrātī, ōrum, m. (verst. nummi), am Rande gezackte Silberdenare, Serraten, Tac. Germ. 5. – b) serrāta, ae, f. (sc. herba), die Gezackte, v. der Pflanze chamaedrys, Plin. 24, 130.
serratas capitis gestans in vertice cristas
in suis verticibus ossa ~ata velut gladios gestant
serrata dorsi pinna mox impetit hostem
~ata,gewrinclode
nullus collegii praefectus ‥ in camisiis suis altioribus plicaturis illis ~atis et flexuosis, quae vulgariter ruffae nuncupantur ‥ utetur
castellis murorum, turrium ~atarum, portarum, domorum ‥ molitionibus ‥ instructis
figura corporea †servata [l. serrata ] est quam tres superficies equidistantium laterum dueque superficies triangule continent
serrātus, (15) a, um (serra), en forme de scie, dentelé : Plin. 11, 160, etc.; morsus serratus Petr. 136, 4, morsure qui rappelle celle de la scie || serrati, m. (s.-ent. nummi ) Tac. G. 5, écus dentelés.
Serré, pressé. Vincentius Belvac. lib. 30. cap. 71 :
Venatores quidem mirabiles, et ordinati ac Serrati ad venandum pergunt, ita quod animalia venaticia fugando coram se ducunt.
serrātus
adj.
- serra, serrated.—Plur. m. as subst, coins with notched edges, Ta.
Serrātus
A Roman denarius having a serrated edge, struck under the Republic (Tac. Germ. 5; cf. Mommsen, Röm. Münzwesen, p. 771).