serrago
serrāgo, ĭnis, f. [serra],
- sawdust, Cael. Aur. Acut. 1, 14; id. Tard. 4, 8 med.
serrāgo, inis, f. (serra), das Sägemehl, die Sägespäne, caprini cornus, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 14, 106: cervini cornu serrago, quam Graeci ῥίνημα (Feilspäne) vocant, Cael. Aur. de morb. chron. 4, 8, 120.
serrāgō, ĭnis, f. (serra), sciure : C. Aur. Acut. 1, 14, 106, etc.
serradivisa dilabitur, Gallis
Sieure, vel
Scieure. Cælius Aurelianus lib. 4. Chr. cap. 8 :
Cum cervini cornu Serragine aspersa, quam Græci Rhinen vocant.Ubi viri docti
Rhinemaemendant, ex Gr.