serrarius
serrārius, a, um (serra), mit der Säge beschäftigt, sector serrarius, der Marmorsäger, Corp. inscr. Lat. 1, 1108 (wo collegium sectorum serrariûm). – ders. subst., serrārius, iī, m., Corp. inscr. Lat. 2, 1131 u. 1132; vgl. Gloss. III, 309, 14 ›serrarius, πρίστης‹.
de fossoribus, ~iis, cementariis lapicidis et fabris eligendis
J. Ackerman, sarrarius, juvenis(
1 serrārĭus, a, um (serra), de scie : sector serrarius CIL 1, 1224, scieur de marbre.
2 serrārĭus, ĭī, m. , scieur [de pierres] : Gloss. Cyr. ; CIL 2, 1131 et 1132.
serralapides findit.
Et petiit et requisivit Serrario dicti castri S. Cannati claves portalium, dicendo ei ut ei tradere deberet..... Dictus Serrarius facere recusabat, et subsequenter dictus dominus vicarius præfato Serrario imposuit pœnam 100. marcharum.