About
Menu

servitivus

servitivus [CL servitus p. ppl. of servire+-ivus], willing to serve, having the nature or disposition of a servant. hoc nullo modo innuit quod Petrus fuit caput ecclesie, sed quod fuit humilior, pauperior, et ~ior Wycl. Chr. & Antichr. 665; 1412 quicumque est humilior ecclesie ~ior et in amore Christi quoad suam ecclesiam amativior, ille est in ecclesia militante major Conc. III 345a; qui foret humilior et ecclesiae ~ior gradum habebat altiorem Netter DAF II f. 195va; quis ‥ inter apostolos operosior vel, ut tecum non tam prudenter quam militariter loquar, ~ior? Ib. II f. 196rb.

Saved

Recent