sibilatio
sībĭlātĭo (collat. form sĭfĭlātĭo, Non. 531, 4), ōnis, f. [sibilo],
- a sibilation, hissing (late Lat.): serpentium, Vulg. Sap. 17, 9: vel stridor, Cael. Aur. Tard. 2, 14, 198.
sībilātio, ōnis, f. (sibilo), das Zischen, Pfeifen, Vulg. sapient. 17, 9: sib. vel stridor, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 14, 198: Plur. Nbf. sifilationes, Non. 531, 5.
~o,hwistlung
ab eodem ore exit aer refrigerans et aer calefaciens. ‥ comprimitur namque os, cum aer emittitur aliquid refrigeraturus, et quadam ~one agili educitur
aliter ‥ res se habent quam, causante id ~one mendosorum, hec ‥ scripta commemorant
diabolus habet diversas ~ones; primo facit aliquos dormire ut verbum Dei non audiant, secundo [aliquos ] ‥ facit ‥ garrulare ‥
sībĭlātĭō, ōnis, f. (sibilo), sifflement : Vulg. Sap. 17, 9.