singultim
singultim, sobbingly
singultim . adv. [from singultus; cf.: furtim, partim, etc.],
- sobbingly: μετά λυγμοῦ, Hor. S. 1, 6, 56 (others less correctly make it = singulatim, singillatim, singly): lamentabiles questus singultim instrepebat, Ap. Met. 2, 27, 17.
singultim, Adv. (singultus), stockend, abgerissen, pauca loqui, Hor. sat. 1, 6, 56.
cernuus ~atim ‥ subnixis ‥ precibus efflagito
~im, singultose
salivas ~atim agunt mulieres
singultim (16) (singultus), dʼune façon entrecoupée, par saccades : Hor. S. 1, 6, 56.
singultim
adv.
- singultus, sobbingly: pauca locutus, i. e. hesitatingly, H.