socors
socors, without spirit, unenterprising, negligent, sluggish, slothful, inactive
sōcors (o short, Prud. Cath. 1, 33; cf. socordia), cordis, adj. [se, = sine, and cor(d)s], mentally dull, i. e.,
- I Narrow-minded, silly, foolish, blockish, stupid, thoughtless, senseless, etc. (rare but class.; syn.: stultus, stolidus, ineptus, insipiens, insulsus): socors naturā neglegensque, Cic. Brut. 68, 239: homines non socordes ad veri investigandi cupiditatem excitare, id. N. D. 1, 2, 4: stolidi ac socordes, Liv. 9, 34: socors ingenium, Tac. A. 13, 47: animus, id. H. 3, 36: Tiberius callidior, Claudius socordior, Sid. Ep. 5, 7 fin. (cf. under socordia, I., the passage ap. Suet. Claud. 3): apud socordissimos Scythas Anacharsis sapiens natus est, Ap. Apol. p. 289, 25.—
- II Careless, negligent, sluggish, slothful, lazy, inactive, etc. (not in Cic.; syn.: ignavus, segnis), Plaut. Cist. 4, 2, 5 (675): languidus et socors, Sall. H. Fragm. 3, 61, 8 Dietsch: neque victoriā socors aut insolens factus, id. J. 100, 1: Sejanus nimiā fortunā socors, Tac. A. 4, 39: vulgus sine rectore praeceps, pavidum, socors, id. H. 4, 37.—With gen.: nolim ceterarum rerum te socordem eodem modo, Ter. Ad. 695: gregarius miles futuri socors, Tac. H. 3, 31.—Hence, adv.: sŏcor-dĭter (acc. to II.), carelessly, negligently, slothfully (not used in posit.); comp.: socordius ire milites occepere, Sall. H. Fragm. ap. Non. 235, 15; so, res acta, Liv. 1, 22: agere, Tac. H. 2, 15.
sōcors, cordis (v. sē, ohne, u. cor), geistig träge, stumpfsinnig, I) = beschränkten Geistes, geistesschwach, einfältig, Cic. u.a.: ingenio socors, Liv. epit.: Compar. in Sidon. epist. 5, 7, 6: Superl. b. Apul. apol. 24. – II) im milderen Sinne, sorglos, gedankenlos, fahrlässig, schlaff, Plaut., Sall. u.a.: verb. socors ipsius natura neglegensque, Cic. – mit Genet., ceterarum rerum, Ter. adelph. 695: futuri, Tac. hist. 3, 31. – ➳ sŏcors gemessen bei Prud. cath. 1, 33.
quid dicis aut quid loqueris contra me tu sochors! tu scibalum hedi
ne somnus usque ad terminos / vitae socordis [gl.: ] opprimat / pectussleaces , dicitur quasi secors, i. separatus a corde
cito ~dem ad consensum pertraxit, ut dum sua conjunx obiret prefatam mulierem sibi copularet
~s, -dis, i. piger et dicitur ~s quasi sine corde
~s, piger, segnis, remissus, laxus, iners
desides ~desque circa studium
vafer vel fatuus vel ~s,abroten veldwæs
secors [(gl.: ]coard
a cowerd , vecors, pusillanimis, excors, secors
sŏcors, (12) dis (se et cor), ¶ 1 qui manque dʼintelligence, qui est dʼesprit borné, stupide : Cic. Nat. 1, 4 ; Liv. 9, 34 ; Tac. Ann. 13, 47 ¶ 2 qui manque de cœur, dʼénergie ; insouciant, indolent, apathique : Cic. Br. 239 ; Sall. J. 100, 1 ; Tac. H. 4, 37 || [avec gén.] futuri Tac. H. 3, 31, insouciant de lʼavenir, cf. Ter. Ad. 695 || socordior Sid. Ep. 5, 7 ; -issimus Apul. Apol. 24.
- 1. zwak van geest, kortzichtig, bekrompen;
- 2. sloom, slap, achteloos (in, mbt.: gen.) [futuri onbekommerd om; ceterarum rerum].
sōcors cordis, adj.
- 2 se-+cors, without spirit, unenterprising, negligent, sluggish, slothful, inactive: victoriā socors factus, S.: ceterarum rerum, T.—Without intelligence, narrow-minded, silly, foolish, stupid: naturā: stolidi ac socordes, L.