solicanus
sōlĭcănus, a, um, adj. [solus-cano],
- singing alone: Musae, Mart. Cap. 2, § 127.
sōlicanus, a, um (solus u. cano), allein singend (Ggstz. concinens). Mart. Cap. 2. § 127.
remocius omnes eciam funditus amandare pergo Musarum melicas suis cum concentibus, ~isve cum melificacionibus modulaciones
sōlĭcănus, a, um (solus, cano), soliste, qui chante seul : Capel. 2, 127.
Musæ nunc Solicanæ, nunc concinentes.