About
Menu

solicola

solicola [CL solum+colere+-a], ~us, one who inhabits or cultivates land. 749 ego Cuthredus rex de terra juris mei aliquantulam portionem juxta mensuram scilicet x familiarum quam ~ae Cleran nominant ‥ impendo CS 179; c802 (11c) in alio quoque loco ‥ ubi ~i suescunt appellare æt Collesburnan CS 304; 948 (12c) in loco ubi solicule illius regionis Ægelesuurð nomen imposuerunt CS 871; 948 (14c) in illo loco ubi jam dudum sollicole illius regionis nomen imposuerunt at Idemestone CS 867; †959 (12c) cenobio loco celebri, qui ab hujus prosapie ~is Æbbændun nobili nuncupatur vocabulo Chr. Abingd. I 170 (= CS 1046).

Saved

Recent