sordido
sordĭdo, āre, v. a. [sordidus], to dirty, foul, defile, pollute (late Lat.).
- I Lit.: terram moto pulvere, Sid. Carm. 23, 347.—
- II Trop.: templum cordis malis cogitationibus, Lact. de Ira Dei, 23, 28; 5, 19, 34; cf. Prisc. 800 P.
sordido, āvi, ātum, āre (sordidus), voller Schmutz machen, beschmutzen, terram moto pulvere, Sidon. carm. 23, 347. – bildl., sordidat lavatio ista, Cypr. de hab. virg. 19: post gratiam baptismi sordidatos denuo posse purgari, Cypr. op. et eleem. 2 extr.: hoc templum (cordis), quod non fumo, non pulvere, sed malis cogitationibus sordidatur, Lact. de ira dei 23, 28: externis vitiis sermo patrius sordidatur, Hieron. epist. 107, 10: quanto satius est mentem potius eluere, quae malis cogitationibus sordidatur, Lact 5, 19, 34: assidue lugubri tristitiā sordidentur, Firm. math. 4, 12: nec (illum) prorsus affectata penuria sordidarat, Vit. Cypr. 6: außerdem (ohne Beleg) bei Prisc. 8, 30.
per cursum aque illius civitas predicta de omnimodis putredine et ‥ ~ine ‥ clarificata fuerit
See: sordidare
sordĭdō, āvī, ātum, āre (sordidus), tr., salir, souiller : Sid. Carm. 23, 147 ; Eccl.