sospita
sōspita, ae, f. (sospes), die Erretterin, Iuno Sospita, mit einem Ziegenfell um den Leib, mit einer doppelten Tunika, Schnabelschuhen, Spieß u. Schild als Attributen, urspr. in Lanuvium, seit 338 v. Chr. auch in Rom verehrte Gottheit, Cic. de div. 1, 4 u. 99; Mur. 90. Liv. 8, 14. 2; 24, 10, 6. Apul. met. 6, 4: bl. illa vestra Sospita, Cic. de nat. deor. 1, 82. Ov. fast. 2, 56: archaist. Iuno Sispita, Corp. inscr. Lat. 14, 95*, 99*, 100*. Eckhel doctr. numm. vet. vol. 5. p. 294 u. vol. 7. p. 14 u. 107. Vgl. sospes no. II.
si mihi vita conceditur a Christo ~ita [sic ]
est bivium via duplex, est trivium via triplex, / sospita, quadrivium dic quatuor esse viarum
sospĭta, æ, f. (sospes), protectrice, libératrice [épith. de Junon] : Cic. Div. 1, 99 ; Mur. 90 ; Nat. 1, 82.