sospitator
sospĭtātor, ōris, m. [sospito],
- a savior, preserver, deliverer, redeemer (post-class.), Ap. Met. 4, 7, 13; 9, 3, 11; id. Mag. p. 315, 38.—Of Christ: nostri generis, Arn. 2, 96.
sōspitātor, ōris, m. (sospito), der Erretter, Heilbringer, Apul. met. 9, 3; apol. 64: von Christus, Arnob. 2, 74.
sospĭtātŏr, ōris, m. et -trīx, īcis, f. (sospito), sauveur, libératrice : Apul. M. 9, 3 ; Apol. 64 ; M. 11, 9 ; 11, 15.
Sospitatem, salutem dat. Utitur Apuleius.
Sospitatoremvocant Christum Jesum Lactantius lib. 4. cap. 26. Arnobius adv. Gentes lib. 2. et alii.