spleneticus
splēnētĭcus, a, um, adj. [splen],
- affected with spleen, splenetic, App. Herb. 34; Pall. 8, 6, 2 (al. splenici).
splēnēticus, u. splēnīticus a, um (splen), milzsüchtig, gew. Plur. subst. = die Milzsüchtigen, Form -neticus, Th. Prisc. 2. chr. 15. Plin. Val. 2, 18. Sex. Placit. de medic. 11, 16. Firm. math. 4, 2, 8. Ps. Apul. herb. 34. Pallad. 8, 6, 2. Schn. (aber cod. Palat. splenici, wie jetzt auch überall bei Plin.): Form -niticus, Marc. Emp. 1 u. 20. Pelagon. veterin. 13 (§ 212 Ihm).
si colera sit nigra, quod raro est nisi in fine quartane et ~e passionis
virgo ‥ pallorem et mestitiam ceteraque signa ~orum in facie preferebat
spleneticis, spasmo, febri morboque caduco / confert [aristologia ]
~os ‥ discoloratos cum oximelle curat
valet ‥ ~is et ydropicis
color ‥ ~i est quasi hominis morientis vel a frigore devicti
sinonum herba est, semen ‥ bibitum ~os curat
spleneseke , ~us
lingua cervina, scolependria ‥ ~a idem, G.cerflange , A.herttonge
~a, respice in lingua cervina
splēnētĭcus (splēnī-), a, um (splen), splénétique : Ps. Apul. Herb. 34 ; M. Emp. 1 ; 20.