spodium
spŏdĭum, ii, n., = σπόδιον.
- Lit., the dross of metals, slag, scoria, Plin. 34, 18, 50, § 170; 34, 18, 52, § 172.—
- II Transf., ashes of vegetable matter, Plin. 23, 4, 38, § 76.
spodium, iī, n. (σπόδιον), I) Asche, Plin. 23, 76. – II) Metallasche, Ofenbruch, Plin. 34, 170 u. 172.
de ~io sunt diverse opiniones. quidam dicunt quod sit radix cujusdam canne, alii quod sit os elefantis combustum
~ium et rasura eboris prosunt ‥ pacientibus acutam
recipe ‥ sandali rubei, ~ii ‥ ana ʒ ij
~ium ebur combustum estque cinis
spondium os elephantis conbustum
ponfolix ex ~iis in eisdem nascitur fornacibus, sed ponfolix melior est ~io in virtute et levior et albidior
†sodapenfiligos [l. spodo ponfiligos ] est †fulgaola [l. fuligo illa ] que fuit penfiligos [antequam ] caderet
~ium dicunt quidam esse ebur combustum, quidam radicem cujusdam canne ‥ sed spondium [sic ] est fuligo ‥ que invenitur in domibus ubi funduntur metalla ‥ coherens ‥ recto nomine dicitur ponfiligos
spŏdĭum, ĭī, n. (σπόδιον), ¶ 1 cendre : Plin. 23, 76 ¶ 2 c. spodos : Plin. 34, 172.
- 1. as, beenderkool;
- 2. oxide (ontstaan bij verassing).