sterto
sterto, to snore
sterto, ŭi (acc. to Prisc. p. 903 P.; cf. desterto), 3, v. n. [cf.: δέρθω, δαρθάνω],
- to snore: noctem totam stertere, Plaut. As. 5, 2, 22 (872); id. Mil. 3, 2, 7 (819): stertit noctes et dies, Ter. Eun. 1079; Hor. Ep. 2, 2, 27: Marcellus ita stertebat, ut ego vicinus audirem, Cic.Fam. 4, 3, 5; id. Ac. 2 (Luc.), 29, 93: diem totum stertebat, Hor. S. 1, 3, 18: qui vigilans stertis, Lucr. 3, 1048; Pers. 3, 3; 5, 132: vigilanti stertere naso, Juv. 1, 57: altiore stertitur somno, Amm.27, 12, 8.—
- II Trop.: qui stertit aestate, Vulg. Prov. 10, 5.—P. a. as subst.: stertens, entis, a snorer: prodi stertentium sonitu, Plin. 9, 10, 12, § 36.
sterto, ere (vielleicht verwandt mit δαρθάνω), schnarchen (auch = schnarchend, fest schafen), per me stertas licet, Cic.: st. totam noctem, Plaut.: noctes et dies, Ter.: blandum (sanft), Mart. Cap.: altius, Apul.: quibus (vigiliis) ob securitatem altiore stertitur somno, Amm.: bildl., animus pigris stertit in praecordiis, Prud. cath. 7, 20. – ➳ Pers. stertui, nach Prisc. 10, 48 u. Prob. cath. 39, 22 K. (vgl. destertuit bei Pers. 6, 10).
stertō, (12) ĕre, intr., ronfler ou dormir en ronflant = dormir profondément : Cic. Att. 4, 3, 5 ; Div. 2, 129.
➳ pf. stertui dʼaprès Prisc. Gramm. 10, 48.
stertō —, —, ere
- 2 STAR-, to snore: noctīs et dies, T.: ita stertebat, ut ego vicinus audirem: vigilanti naso, Iu.