sternutatio
sternūtātĭo, ōnis, f. [sternuto],
- a sneezing, sternutation (post-class. and rare for sternumentum), Ap. Met. 9, 24, 17; Scrib. Comp. 10 fin.; Front. Ep. ad M. Caes. 4, 5 fin.
sternūtātio, ōnis, f. (sternuto), das Niesen, Scrib. Larg. 10. Fronto epist. ad Marc. Caes. 4, 5 extr. Apul. met. 9, 25. Vulg. Iob 41, 9. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 7, 94: Plur., crebrae sternutationes, Apul. met. 9, 24: sternutationes continuae, Cael. Aur. de sign. diaet. pass. 74 in Rose, Anecd. II, 233.
~o,fnora
ad ~onem
lacrimas ‥ per oculos cogit emittere et etiam ~onem provocat
~o est motus fortis cerebri propter expulsionem nocivorum
Leticia de H. ‥ ydropica per vij annos, mensurata ad comitem, in eundo versus Evesham, cum sternitatione et ructuatione et vomitu convaluit
quedam superfluitas sanguinea circa cerebrum pulli equini contenta, que in tempore sue nativitatis per motum ~onis per nares emittitur
auguria quoque et avium cantus, et ~ones, et talia plurima omnino vetanda sunt
ritum ‥ Anglorum, qui pro ~one et somnio vetularum dimittunt iter suum seu negotium?
cum ergo previdet aliquid prosperum futurum vel sinistrum pretersolitum, movet ‥ cerebrum, et fit ~o
signum est quod multe erat ~onis et multe ocitacionis
elatos asinos ‥ rebelles / vidi ‥. / terruit en cunctos sua sternutacio cives, / dum geminant solita voce frequenter yha
sternūtātĭō, ōnis, f. (sternuo), éternuement : Apul. M. 9, 25.
Eternuëment, inter auguria recensetur in Indiculo superstitionum et paganiarum in Conc. Liptinensi ann. 743. Vide