sternutus
sternūtus, ūs, m. (sternuo), das Niesen, Veget. mul. 1, 10, 4.
Sternutatio. Pirminii libellus apud Mabill. tom. 4. Analect. pag. 586 :
Præcantatores et sortilegos, karagios, aruspices, divinos, ariolos, magos, maleficos, Sternutus et auguria per aviculas, vel alia ingenia mala et diabolica nolite facere nec credere.
Foro lato spacioso Sternuto lapidibus, Ubi in quatuor cantus magni instant fornices, Plateæ miræ Sternutæ de sectis lapidibus.