stipulator
stĭpŭlātor, ōris, m. [stipulor], jurid. t. t.,
- one who demands a formal promise or covenant (opp. promissor, the one who gives the promise); a bargainer, stipulator, Dig. 2, 10, 3; 45, 1, 41 sq.; 45, 38, 5; Suet. Vit. 14; Isid. Orig. 10, 5.
stipulātor, ōris, m. (stipulor), der sich förmlich angeloben läßt, der Stipulierende, Suet. Vit. 14, 2 u. ICt.
in j ~ore conducto per viij dies pro defectu magne grangie cooperiende, ij s. iiij d.
in uno ~ore conducto
~ori pro stipulacione de Alford et prohelme etspykes
pro potacione ~oris
de xiiij d. solutis ~ori ad stipulandum ibidem
et tamen non magnopere moveor, quamlibet adversus ~orem [gl.: assertorem, firmationem, ] veritatis suatim livescant, ac contra insectatorem ‥ jactantiae ‥ ingemescanttrymmend, seþend
set prius decurrant termini, hiisque decursis promissa ~orum promulgentur. ‥ nunc ut predixi heroicorum constipulaciones ‥ videntur: ego Æþelstanus ‥ rex ‥ ego Wlfhelmus ‥ archiepiscopus ‥
testes ‥ ego Osulf episcopus consentaneus ~or et agie crucis impressor extiti
regimen sub ipso / ‥ stipulator ‥ / praestiterat illi elementorum
stipulor, -aris, i. rogare ‥ et inde verbalia [v. l. adds ~or, stipulatus, stipulatio ]
stĭpŭlātŏr, (16) ōris, m. (stipulor), celui qui se fait faire une promesse solennelle, une obligation : Suet. Vitell. 14 ; Dig. 2, 10, 3.