stirpitus
stirpitus, by the stalk, by the roots, root and branch, utterly
stirpĭtus, adv. [id.; cf. radicitus from radix], by the stalk, by the roots, root and branch, stock and stump (very rare). *
- I Lit.: arborem transferre, Dig. 47, 7, 3, § 4. —*
- B Transf.: barbam forcipibus evellere, Sid. Ep. 1, 2.—*
- II Trop. (for the usu. radicitus), utterly: hunc errorem, quasi radicem malorum omnium, stirpitus extrahere, Cic. Tusc. 4, 38, 83.
stirpitus, Adv. (stirps), mit Stamm und Wurzel, I) eig.: arborem transferre, Ulp. dig. 47, 7, 1. § 2 u. 3. § 4: barbam evellere, Sidon. epist. 1, 2, 2. – II) bildl., mit Stumpf und Stil = von Grund aus, gänzlich, errorem, quasi radicem malorum omnium, st. extrahere, Cic. Tusc. 4, 83.
stirps, -pis, i. radix, inde ~us adverbium
~us, radicitus, funditus
cujus [silve ] partem igne injecto si quis forte ~us adusserit, citra omnem cultoris operam per se vinea sponte succrescit
predictas arbores, quasdam frondibus mutilatas, alias vero ~us avulsas, omnes fere in brevi igne consumpserunt
hii [sc. martires ] sunt qui tanquam olerum plante sic eradicantur ut crescant, sic mortificantur ut vivant, sic †stipitus [l. stirpitus ] evelluntur ut adolescant
inter hujuscemodi temporis ~us [gl.: omnino ] repudiata
stirpĭtŭs (stirps), adv., avec les racines : Dig. 47, 7, 3 || [fig.] radicalement : Cic. Tusc. 4, 83.
stirpitus
adv.
- stirps, by the stalk, by the roots, root and branch, utterly: errorem, quasi radicem malorum, stirpitus extrahere.