stlata
stlāta, ae, f. [1. latus, q. v. init.],
- a kind of ship: stlata genus navigii latum magis quam altum, et a latitudine sic appellatum, sed eā consuetudine, quā stlocum pro locum et stlitem pro litem dicebant, Fest. p. 312 Müll.; cf. Aus. Ep. 22, 31; Gell. 10, 25, 5.— Acc. to Caper, Orth. p. 2246 P., and Gloss. Philox. s. h. v., a kind of piratical vessel or corsair: stlatta, πειρατικοῦ σκάφεος εἶδος.
stlāta (stlatta), ae, f., wahrsch. urspr. = γαῦλος, Kauffahrteischiff, später = Kreuzer, Auson. epist. 22, 41; vgl. Paul. ex Fest. 312, 6. Gell. 10, 25. § 5. Caper 107, 1 K. Vgl. Gloss. II, 188, 50 ›stlatta, πειρατικοῦ στάφους εἶδος‹.
stlāta (-tta), æ, f. , navire marchand, [puis] brigantin : Aus. Ep. 22, 31 ; Fest. 313 ; P. Fest. 312 ; Gell. 10, 25, 5.
Genus navigii latum, a latitudine dictum. Inde Stlataria purpura dicitur, id est marina, vel navis piratica. Papias. Vide Festum. Glossæ Lat. Gr. :
vestis, pro
navis.
Stlataria purpura, apud Juvenal. Sat. 7. 134. quæ