subditicius
subdĭtīcĭus (later -tĭus), a, um, adj. [subdo],
- substituted, supposititious, spurious, counterfeit (perh. only ante- and post-class., since the correct read. in Cic. Verr. 2, 5, 27, § 69, is subditivum; and in Quint. 1, 4, 3, subditos): servus, Plaut. Ps. 2, 4, 62 (755): Antonius, Lampr. Heliog. 17; Amm.14, 6, 15.
subditīcius (subditītius), a, um (subdo), untergeschoben, unecht, Antoninus, Lampr. Heliog. 17, 9. Vgl. subditivus.
ut ‥ libros qui falso viderentur inscripti, tanquam ~titios submovere familia permiserint sibi [veteres grammatici ]
subdĭtīcĭus (-tĭus), a, um (subdo), supposé, apocryphe : Lampr. Hel. 17, 9.