subdistinctio
subdīstīnctio, ōnis, f. (subdistinguo), I) = ὑποστιγμή, das Komma, Diom. 438, 5. Prisc. 18, 11. Donat. 372, 16 u. 17 K. Cassiod. de orthogr. 146, 1 K. – II) als rhet. Fig. = περιδιαστολή, die genaue Unterscheidung, Auct. carm. de fig. 115. p. 67 Halm.
habet pulmo duas distinctiones maximas et quinque ~ones parvas quas pelliculas nuncupamus
‘in ista questione’: hic ponit primam distinctionem. ‘si queratur, etc.’: hic ponit secundam distinctionem, que est ~o prime distinctionis
yposticen, ~o
punctorum ‥ distinctiones vel ~ones licet ornatum faciant pulcherrimum in sententiis, tamen usus illorum propter rusticitatem pene recessit a scriptoribus
positure,þa sind on odre wison gehatene distinctiones. ‥ ~o,þæt is undertodal
quemadmodum psalmorum versus metris et ~onibus, ita et hos metris, distinctionibus, ~onibus, colis viz. comatibus et periodis, limitavimus
figuris indicantibus ubi colon, ubi coma, ubi periodus, id est ubi ~o, aut media distinctio, aut distinctio facienda est
~o. et subdistinguo in hoc: aut fit deterius jus actoris et tunc non excusatur mora, aut non fit deterius et tunc excusatur
subdistīnctĭō, ōnis, f. , ¶ 1 [rhét.] distinction qui oppose successivement des choses semblables, paradiastole : Carm. fig. 115 ¶ 2 ponctuation faible, virgule : Diom. 438, 5.