subdiaconus
sub -dĭăcŏnus, i, m.,
- a sub - deacon, Cod. Just. 1, 3, 6; Aug. Ep. 53; 63; Isid. 7, 12, 23.
sub-diāconus, ī, m., der Unterdiakonus, Subdiakonus, Cod. Iust. 1, 3, 6 u. 20. Augustin. epist. 63, 1. Isid. orig. 7, 12, 23. Corp. inscr. Lat. 9, 1069 u. 10, 1371.
per ‥ grada officii mancipandum ‥ lector, ~onus, diaconus ‥
Arator ~onus primo versu terminalem genetivi sillabam displodit
~onus ordinatus iiij exspectavit menses donec illi coma cresceret quo in coronam tondi posset
quintus [gradus ecclesiasticus est ] ~onus quod est subminister, qui oboedit officiis levitarum
quia alter legitimus heres non extaret, ex gradu ~oni Wintoniensis in regem translatus est
per manum Hermanni, sancte Romane ecclesie ~oni et notarii
Hubertus sancte Romane ecclesie ~onus et ‥ pape legatus
Christus ‥ ~onus fuit, quando benedixit aquam in Chana Galileae [cf. ] ‥ ~onum vero oportet apostolum legere, vestire et honestare altaria, et ministrare diaconoJoh. ii 7–9
hac devotione celebrant episcopi, ut semper secum habeant testes diacones et ~ones
nec debet ~onus hora abluendi de aqua aut de manutergio sacerdoti ministrare, nisi pro defectu suplendo
subdĭācŏnus, ī, m. , sous-diacre : Cod. Just. 1, 3, 6.