sublimiter
sublīmĭter, adv., v. sublimis fin.
sublīmiter, Adv. (sublimis), I) hoch, in der Höhe, stare, aufrecht, Cato: volitare, Colum.: sublimius attollere altum caput, Ov. – II) übtr., erhaben, sublimius dicenda, Quint. 9, 4, 130.
aedificia illius ~er erecta
vel caritas utiliter ardescit, vel spes ~er ad aeterna desideria rapitur
nemo claritatem illius ~er in futuro videbit, qui non in praesenti ad suscipienda humilitatis ejus mysteria fideliter reclinavit
ecclesiam regni in statum dignitatis pristine ~er erexit et ‥ reformavit
sicut non ruit per peccatum ‥ sic nec ascendit per meritum. dum in capitulo innocenter non punitur, in celo ~er non coronabitur
gradum archiepiscopatus Honorius ‥ vir in rebus ecclesiasticis ~er institutus, servabat
a pueritia disciplinis ecclesiasticis ~er institutum
quae effari sublimiter / odes hujus inormiter / surgens nempe prolixitas refragat(
polose, alte, ~er
qui ‥ regni temporalis auctoritate et Christiane pietatis ‥ devotione ~er praefuit
a primis Anglorum regibus ~er splendescit [virgo ], a rege vero Doroberniae ‥ altum ‥ genus tradit
regis Edwardi corpus ‥ solemniter quidem et ~er ibidem ‥ inter sanctorum corpora collocavit
in Angliam est a rege revocatus et in ecclesiam suam ~er intronizatus
ad ostendendum quia homo erat homines magistros humiliter audiebat [Christus ], ad conprobandum quia Deus erat eisdem loquentibus ~er respondebat
quanto se humilius divinis obsequiis mancipavit, tanto sullimius sibi gloriam ‥ de servitute comparavit
alter ~er pollet, alter vero humiliter caret
sublīmĭtĕr (13) (sublimis), en haut : Cato Agr. 70, 2 ; Col. Rust. 8, 11, 1.