subsulto
subsulto, āre, v. freq. n. [subsilio], to spring up, to leap, jump, hop (rare; not in Cic.).
- I Lit., Plaut. Cas. 2, 7, 10 (433): tu subsultas, ego miser vix asto, id. Capt. 3, 4, 104 (636).—
- II Trop.: ne sermo subsultet imparibus spatiis, Quint. 11, 3, 43: compositio multis clausulis concisa, id. 9, 4, 42.
subsulto (sussulto), āvi, āre (Intens. v. subsilio), in die Höhe springen, hüpfen, I) eig., Plaut. Cas. 433 u. capt. 637: si tantummodo matrem subsultando turbasset, Tert. de anim. 26: ex latere subsultabas et plaudebas manu et applodebas pedem, Hieron. epist. 61, 3. – II) übtr., von der Rede, gleichs. hüpfen, springen wie ein unbändiges Pferd, ne sermo subsultet imparibus spatiis ac sonis, Quint. 11, 3, 43; vgl. Quint. 9, 4, 42.
subsultō, (15) āvī, āre (sub, salto), intr., bondir en lʼair : Pl. Capt. 637 ; Cas. 324 || [fig.] être sautillant, saccadé : Quint. 11, 3, 43.