succedaneus
succēdānĕus or succīdāneus (on the latter very ancient orthog. cf. Gell. 4, 6, 4 sq.), a, um, adj. [succedo],
- that follows after or succeeds to something, that supplies the place of something, substituted, succedaneous: hostia, quae ad aras adducta est immolanda, si casu effugeret, effugia vocari veteri more solet: in cujus locum quae supposita fuerat, succidanea, Serv. Verg. A. 2, 140; cf. Gell. l. l.; and Fest. p. 302 Müll.: si quid succidaneis opus esset, robus succederet, S. C. ap. Gell. 4, 6, 2: asinus pro homine succidaneus, Ap. Met. 8, 26, 9; ut meum tergum stultitiae tuae subdas succidaneum? Plaut. Ep. 1, 2, 37 (140): subrogare aliquem succedaneum, Cod. Just. 11, 65, 3: avum suum Pharnacem succedaneum regi Pergameno Eumeni datum, Just. 38, 6, 2.—Subst.: succēdānĕus, i, m., a substitute, representative; with gen., Dig. 17, 8, 4: functionis, Cod. Just. 10, 31, 27: alieni periculi, Dig. 26, 7, 3 fin.
succēdāneus u. succīdāneus, a, um (v. succedo), an des anderen Stelle tretend, stellvertretend, als Stellvertreter, I) adi.: tergum, Plaut.: hostia, ein Opfertier, das statt des anderen geopfert wird, wenn das erstere keine glückliche Anzeige gegeben, Gell.: avum suum Pharnacen regi Pergameno Eumeni succidaneum datum, Iustin. – II) subst., succēdāneus, eī, m., der Vertreter einer fremden Verbindlichkeit, proximae culpae, ICt.: alieni periculi, ICt.: succidaneum se pro vestris periculis subdidit? Fronto ad M. Caes. 1, 3. p. 6, 12 N.
quatinus ‥ virtutum et victoriarum heres, ‥ tam emulatione laudabili quam ~ea proprietate, fieri comproberis
post hyemis nimiam siccitatem, sementia ‥ roris et pluvie ~iis irrigationibus fecundata
succēdānĕus (16) ou succīdānĕus, a, um, substitué, qui remplace, cf. Serv. En. 2, 140 ; Gell. 4, 6, 4 ; Pl. Epid. 140 || m. pris substt , remplaçant, suppléant : Cod. Just. 10, 31, 27 ; Dig. 17, 8, 4, etc.