suetus
suetus, accustomed, wont
suētus, a, um, Part. of suesco.
suētus, a, um, PAdi. (v. suesco), I) an etwas gewöhnt, einer Sache gewohnt, armis, Verg. u. Tac.: plebs circo ac theatris sueta, Tac.: latrociniis, Tac.: lasciviae, Tac.: mit folq. Infin., Verg., Sall. fr., Liv. u.a. – II) woran man gewöhnt ist, gewohnt, contubernium, Tac.: cibaria, Apul.: Cheruscis sueta apud paludes proelia, Tac. – subst., suēta, ōrum, n., die Gewohnheiten, sectae, Apul. met. 4, 24.
suētus, (11) a, um, part. p. de suesco, ¶ 1 habitué, accoutumé : [avec dat., cf. suesco ] Virg. En. 3, 541 ; Hor. S. 1, 8, 17 ; Liv. 5, 43 ¶ 2 habituel, ordinaire : sueta apud paludes prœlia Tac. Ann. 1, 64, combats livrés dʼordinaire dans les marais = habitude des combats..., cf. H. 2, 80.
suētus
adj.
- P. of suesco, accustomed, wont, used, habituated: abstinere suetus, L.: curru succedere sueti Quadrupedes, V.: his (armis) ego suetus, V.—Customary, usual: contubernium, Ta.