suffectus
suffectus, substituted, chosen to fill a vacancy
suffectus, a, um, Part. of sufficio.
suffectus, a, um, s. sufficio.
1 suffectus, part. de sufficio.
2 suffectŭs, ūs, m. , c. suffectio ; Ennod. Dict. 7.
Ii autem, qui intra decennium transactum a die latæ hujus legis Diaconi ordinati sunt, Suffectos pro se dare debebunt, etc.Vide Brisson. de verbor. signific. Lex Wisigoth. lib. 5. tit. 7. § 20 :
Unde quia necesse est, ut illi præbeant ex ratione Suffectum, unde meruisse lætantur absolutionis statum.Ubi Fori Hispanici habent
al servitio.
us, Perfectio, exsecutio. Felix in Append. ad libr. S. Isidori de Viris illustr. tom. 3. Conc. Hisp. pag. 82 :
Eleemosynis nimium deditus, in Suffectu operum devotus, in relevatione miserorum promptissimus, etc.
suffectus
adj.
- P. of sufficio, substituted, chosen to fill a vacancy: consul, a vice-consul, L.
Suffectus
A word applied to a Roman magistrate elected in place of one who vacated office before the end of the year for which he was elected. The substitute continued in office for the rest of the year. See consul.