suffectio
suffectĭo (subf-), ōnis, f. [sufficio] (post-class.).
- An adding: unguentorum, Arn. 5, 166: macularum, id. 7, 251.—
- II A supplying, substituting: animarum alterna mortuorum atque viventium suffectio, Tert. Anim. 28; cf. suffectura.
suffectio, ōnis, f. (sufficio), I) das Hinzufügen, Arnob. 5, 12 u. 14: Plur. macularum suffectiones, Arnob. 7, 46. – II) das Ersetzen, Ergänzen, Tert. de anim. 28.
hec sufficientia, et suffectus a um, et hec ~o -nis
suffectĭō, ōnis, f. (sufficio), addition : Arn. 5, 12 || remplacement : Tert. Anim. 28.
Animadversio.