suffulcire

suffulcire [CL] 1 to support, to hold or prop up. b (transf.) to fortify, strengthen, assist. c (in gl.). pergo super latices plantis suffulta quaternis Aldh. Aen. 38 (Tippula) 1; fluctibus ille marinis / suffultus graditur siccis super aequora plantis Alcuin SS Ebor 1367; huc laboriose adductus, ministris hinc inde ~cientibus Gosc. Transl. Mild. 36; fulget et hic senis suffulta capella columnis L. Durh. Dial. I 401; lapsantem amicum quis fere est qui relevet, cum domum ruentem nemo non ~ciat? G. Hoyland Ep. 289C.  b divino cibo saciatus et ~tus in fortitudine ejus ‥ prospere proficiscebat V. Cuthb. I 6; 949 ego ‥ archiepiscopus metropolici honoris fastigio Eboracensi civitate ~tus huic largitate crucem asscripsi CS 880; magnorum virorum auctoritate ~ti J. Sal. Pol. 449A; sacerdotem magnum, qui in vita sua ~sit domum, et in diebus suis corroboravit templum H. Bos. Thom. III 21; impetus [adversariorum], quos videbantur racionibus ~cire [v. l. ~sire], cum molestia et expensis non minimis sustinuit archiepiscopus M. Par. Edm. 257; 1348 sentenciam diffinitivam ‥ fuisse ‥ latam per judicem ‥ nulla appellacione suffusam [sic] sed in ‥ auctoritatem rei judicate a diu jam transeuntem Conc. II 742a; s1412 nec armata muniti manu nec tumultu populari ~ti Chr. S. Alb. 66.  c ~cio, A. to putte undur WW. 2 (p. ppl. as adj., understood through textual error for sufflatus as) bombastic. illlud dicendi genus quod ~tum Romanae princeps eloquentiae [cf. Rhet. Her. 4. 15: gravi figurae ‥ propinqua est ea quae fugienda, quae recte videbitur appellari, si sufflata vocatur] vocat Osb. V. Dunst. 2; eo dicendi genere quod ~tum rex facundie Romane Tullius in rethoricis appellat W. Malm. GR II 132; modum ‥ vitando ‥ pompaticum, ~tum, et involutum J. Furness Walth. prol. 5.