supereminentia
sŭpĕrēmĭnentĭa, ae, f. [super-emineo],
- supereminence (late Lat.): dei, Aug. Serm. 40; id. Gest. Pelag. 30, 55; Ambros. Parad. 2, 8: laudis, Hilar. Trin. 11, 4.
super-ēminentia, ae, f. (superemineo), die Hervorragung, übtr., vis ac supereminentia numerorum, Claud. Mam. de stat. anim. 1, 25, 5: dei, Hoheit, Augustin. serm. 341, 9. Ambros. de parad. 2. § 8.
nostri ‥ tela molestius a tanta ~ia navis emissa ferebant
metaphorice ‥ dicitur gradus propter ~iam unius ad alterum
bonus ordo, ~ia amoris
gloriam et ~iam militie secularis
filium suum posuerat in medio duorum animalium [Maria ], hodie collocatur a filio in ~iam angelorum
si unus homo habuerit ~iam sciencie aut justicie, inconveniens fuisset si illud non cederet in commodum aliorum
inde supereminens ‥ et hec ~ia, -tie
sŭpĕrēmĭnentĭa, æ, f. , grandeur suprême : Aug. Serm. 341, 9.