superflue

sŭperflŭē, adv., v. superfluus fin.

super-fluē, Adv. (superfluus), überflüssig, Serv. vit. Verg. vol. 1. p. 2 Lion. Gromat. vet. 403, 16. Mart. Cap. 3. § 310. Hieron. epist. 27, 1 u.a. Eccl.

superflue [LL], needlessly, unnecessarily, superfluously. b beyond a specific limit, excessively. de intactae virginitatis gloria dicturi propemodum ~e [gl.: oferflowenlice] de peplorum amiculo rethoricamur, cum de pudicitiae tantum praeconio ‥ philosophari decrevimus Aldh. VirgP 58; 797 si quid ego ~e in his meis litterulis dictarem Alcuin Ep. 128; si duas res esse dicit duo propria, id est Patrem et Filium ‥ ~e hoc dicit, quia nemo dicit haec duo propria unam rem esse Anselm (Incarn. A) I 286; ~e satis et frivole ‥ et agresti stilo congesta Gir. TH intr.; nullus debet in choro ‥ ~e loqui Obs. Barnwell 80.  b homo est compositus ex oppositis elementis et ex contrariis quatuor humoribus ‥ et si hiis uteretur ~e vel diminute, incurreret infirmitatem Bacon V 65; Jupiter ‥ calidus et humidus ‥. Mars autem ~e calidus et siccus Ib. IX 191; 1330 sacerdote asspergente aquam abundiam ~e (Probatio aetatis) Cal. Scot. III 182; c1380 pater suus non vult quod ministretur sibi in necessariis suis ~e aut excessive FormOx 239.

sŭperflŭē (superfluus), surabondamment, sans nécessité : Hier. Ep. 27, 1.