superscriptio
sŭperscriptĭo, ōnis, f. [superscribo],
- an inscription, superscription, Vulg. Matt. 22, 20; id. Luc. 23, 38; Schol. Juv. 5, 34; Hilar. in Psa. 63, 1.
superscrīptio, ōnis, f. (superscribo), die Überschrift, Aufschrift, Schol. Iuven. 5, 34. Vulg. Matth. 22, 20; Luc. 23, 28 u.a. Eccl. (auch im Plur.).
si tandem invenerint Eadburgam inter multas Angliae Eadburgas ‥ ubi nulla ~o nullum indicium fuerit, nescient quae illa sit quam elegerint
illi ‥ forulo ~o comitatus cujus hec sunt apponitur
stater ‥ qui nullam habet imaginem Cesaris aut ~onem, absque omni contradictione in Cesaris consentit famulatum
~ones sive signa ‥ veterum pannorum eidem ‥ ut constet ei numerus de liberacione eorundem ‥ ostendi possunt
sigillum domini regis ‥ cujus ~o talis est
vquyssing detapestriwe [] r k cum ~one ‘sit laus Deo’
‘i etia tes epigraphis’ est causa scribendi, ut ~o geneseos et aliorum librorum
epilogus, alicujus rei ~o
in principio ‥ libri ~o erat ‘dic’
in titulo ‥ literarum suarum preponebatur hec sollempnis ~o, ‘Willelmus ‥ Elyensis episcopus ‥ salutem’
litteras ‥ subscribi et publicari, ipsiusque signo et ~one communiri, feci
cujus ‥ litere ac ~onis ejusdem tenor sequitur in hoc [sic ] verba
digerit presens calamus adaptationes quasdam rerum gestarum ex veteri et novo testamento, cum ~one binorum versuum qui rem gestam veteris testamenti breviter elucidant
scriba doctus aptiori stylo rerum requisita seriei congruentis sollicita brevitate perstrinxit [l. perstrinxerit ]: epistole vestre ~oni occurro
sed quomodo superfuit de eis ~one dicam
sŭperscrīptĭō, ōnis, f. , inscription : Vulg. Matth. 22, 20.
In hoc testamento et me certum est interfuisse, in quo agnosco anuli mei signaculum, Superscribtionem meam et infra subscribsi.Vide Savin. Histor. Jur. Roman. med. temp. tom. 2. cap. 12. § 67.