suppliciter
suppliciter, like a petitioner, humbly, submissively, suppliantly
suppliciter : (adv.), in a suppliant manner; suppliantly; as a suppliant or suppliants, 1.481. (supplex)
supplĭcĭter, adv., v. supplex fin.
suppliciter, Adv. (supplex), demütig, flehentlich, suppliciter tristis, in Verehrung u. Trauer, Verg.: loqui, Caes.: alqm alloqui, Iustin.: orare vitam, Liv.: suppliciter demisseque respondere Cic.: preces suppliciter admotae, Curt.: virginem deam s. adorare, Augustin.
chiliarco ‥ precibus de conjugis incommoditate ~iter consulta flagitanti ‥ respondisse
lectorem ~iter obsecro ut ‥ non hoc nobis imputet
~iter profiteor quia ‥ tibi ‥ oboedire desidero
facta ~iter a sacerdote ad altare oratione
te [sc. Deum ] supliciter deprecor ut ‥ protelare digneris vitam
flebat ‥ sine voce ~iter
Thome de M. consanguineo meo vestre dominationi ~ius obnoxio ‥ favorem ‥ impartiri
supplĭcĭtĕr (11) (supplex), en suppliant, dʼune manière suppliante, humblement : Cic. Fl. 21 ; de Or. 1, 90 ; Cæs. G. 1, 27, 2.
suppliciter (subpl-)
adv.
- supplex, like a petitioner, humbly, submissively, suppliantly: respondere: locuti, Cs.: aram venerans, V., H., O.