timoratus
tĭmōrātus, a, um, adj. [timor],
- full of reverence towards God, devout, Vulg. Luc. 2, 25 (transl. of the Gr. εὐλαβής); id. Act. 8, 2; Hier. in Isa. 14, 50, 10.
timōrātus, a, um (timor), von Furcht vor Gott beseelt, Gott fürchtend, Eccl.: audi, Christiane, quod timeas, audi timorate, quod caveas, Augustin. serm. 107, 2 Mai.
“justus” inquit “et ~us” ‥ [habens ] timorem Domini sanctum ‥ quo justus Deum suum ‥ offendere cavet
εὐλαβής
restiterunt ~i viri contra vesani venti flatum
in domo regia ‥ vos exhibebatis ‥ socialem, fidelem, et operibus ~um
rex ‥ mediantibus viris ~is paci baronum adquievit
coquinarius debet esse ‥ largus ‥ sobrius et ~us
circumspecta discretio ‥ et ~a devotio
plurimum consternatus, ~us, et pavefactus, de cymiterii finibus exiit
trepidi et ~i accesserunt
tĭmōrātus, a, um (timor), qui craint Dieu : Hier. Is. 14, 50, 10.
In Dei servitio Timorata, in orationibus et eleemosynis assidua.Gesta Innocentii III. pag. 77 :
Devotus et timoratus.Ditmarus lib. 2 :
Filiam bene timoratam, etc. Humiliter et timorate,apud eumdem lib. 3. Fulbertus Carnot. Epist. 40 :
Hærebam timorate suspensus et exspectans, etc.Occurrit non semel :
Timoratus et totus plenus Deo, in Chronico Novalic. apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 735. Adde lib. 2. de Imit. Christi, c. 10. n. 3. etc.
Johannis Nideri Tractatus de Timorata Conscientia.