titio
tĭtĭo, ōnis, m.,
- a burning brand, firebrand (syn.: taeda, fax), Varr. ap. Non. 182, 21; 302, 7; Cels. 2, 17; Hyg. Fab. 171 al.; cf.: titionem vulgus appellat extractum foco torrem semiustum et exstinctum, Lact. 4, 14 med.
1. tītio, ōnis, m., der Feuerbrand, das brennende Scheit, Varro fr., Cels. u.a. (nach Lact. 4, 14. § 14 ein vulgärer Ausdruck für torris).
2. titio, āre, piepen, Naturlaut der Sperlinge, Suet. fragm. 161. p. 254, 1 Reiff. Anthol. Lat. 762, 30 R.
assantibus ~onum globis ‥ [basiliscum ] comburens
~o extractus ab igne semiustulatus ‥ esse ostenditur
stipes, ~o qui ad comburendum in igne stipatur
flamma ignis [montis Vulcani ] ‥ sepe importat lapides adhustos et quandoque †sticiones [l. ~ones ] lignorum et cinerum
fax ardens ‥ de facili ‥ totam vastat viciniam quia ‥ ~o ‥ sub volitantibus oculis ‥ portabatur
hec fax, -cis, A.brande ‥ hic tissio, idem
sancti praedicatores ‥ ad hunc ignem [caritatis ] accendendum ~ones in altari componunt
timere non debeat a duabus caudis fumigantium ~onum, Frederico et Raginaldo, qui ‥ blasphemare non cessant [cf. ]Is. vii 4
~o diaboli est frequens colloquium lascivie
hec ~o, -nis,a colpytte
1 tĭtĭō, āre, intr., pépier, gazouiller : Suet. Frg. 161.
2 tĭtĭō, ōnis, m. , tison, brandon : Cels. Med. 2, 17 ; Hyg. Fab. 171.