titubanter
titubanter, totteringly, hesitatingly, falteringly
tĭtŭbanter, adv., v. titubo fin.
titubanter, Adv. (titubo), I) eig., wankend, Amm. 24, 4, 28. – II) übtr., schwankend, stockend, unsicher, Cic. Cael. 15: loqui de alqa re, Cornif. rhet. 4, 53: intellegebas primo titubanter atque haesitanter, Augustin. epist. 117, 17.
titubo, -as, inde ~er adverbium
tĭtŭbantĕr (16) (titubo), en balançant, en hésitant : Cic. Cæl. 15 ; Amm. 24, 4, 28.
titubanter
adv.
- titubo, totteringly, hesitatingly, falteringly.