titubantia
tĭtŭbantĭa, ae, f. [titubo],
- a staggering, wavering (very rare): linguae, i.e. stammering, Suet. Claud. 30; so too, oris, id. Vit. 6; cf. the foll. art., I.
titubantia, ae, f. (titubo), das Wanken, übtr. = das Stammeln, linguae, Suet. Claud. 30. Macr. sat. 7, 6, 21: oris, Suet. Vit. 6. – übtr., das Schwanken, die Unsicherheit, eorum, Iul. Val. 1, 20 (25).
“gloria Patri et Filio et Spiritui sancto” ‥ si expresse et sine ~ia dixerit, constabit ‥ non illum venaliter ‥ presulatu functum
~ia linguae notabilis, maxime cum ira succresceret
archidiaconus ‥ pro ~ia oris parum eas [sc. liberales artes ] audientibus expediret
tĭtŭbantĭa, (15) æ, f. (titubo), hésitation : J. Val. 1, 20 || linguæ ou oris, bégaiement : Suet. Claud. 30 ; Vitell. 6.
- 1. het wankelen;
- 2. (Suet.) (metaf.) het stamelen [linguae].