transmigratio
transmī̆grātĭo, ōnis, f. [transmigro],
- a removing from one country to another, a transmigration (late Lat.), Prud. Ham. 448; Vulg. Matt. 1, 11 sq.; id. 1 Esd. 6, 16; 10, 16.
trānsmigrātio, ōnis, f. (transmigro), das Wegziehen, die Auswanderung, der Auszug, Prud. ham. 448. Vulg. 4. regg. 25, 27; 1. paral. 5, 22 u.a.: plurimos Iudaeorum in transmigrationem egit, Oros. 3, 7, 6. – meton., das nach Babylon versetzte jüdische Volk, die Gefangenen, Vulg. Ezech. 3, 11 u. 15; 11, 25.
expulsus est et abbas ‥ et apte, ut qui erat particeps iniquitatis fieret particeps ~onis
compertum ‥ regem per ipsam in Wasconiam ~onem consumpsisse in expensis ‥
[annus ] domino ‥ pape et curie Romane laboriosus, sumptuosus et propter ~onem periculosus
rex ‥ quarto a ~onis sue anno ‥ apud Doveram applicuit in Angliam
proinde statuerunt faciendam esse ~onem de loco veteri ad nove fabrice locum
tres pueri ‥ in ~one [gl.: ] Babiloniae ad Chaldaeos abductioferfærelde
a David usque ad ~onem Babylonis
quinta ‥ etas ‥ protenditur a ~one usque ad Johannem Baptistum
usque ad ~onem Babilonis regnaverunt
Galilaea ‥ ~o ‥ vel revelatio interpretatur
Dominus noster Jesus Christus precessit nos in Galileam, id est, in nove ecclesie ~onem
Nazareht ‥ interpretatur flos et Galilea ~o
intellexere quod ipsa ei tempus suae ~onis proximum nuntiare venisset
regem sollicitat de sancte Mildrethe ~one
post doloris amaritudinem quam accepimus de domini regis ‥ ~one
trānsmigrātĭō, ōnis, f. (transmigro), émigration, exil, captivité : Prud. Ham. 448 ; Eccl.