tripartito
trĭpartītō (-pertītō), adv., v. tripartitus fin.
tripartītō od. (jetzt gew.) tripertītō, Adv. (tripartitus), dreifach = in drei Teile od. in drei Teilen (Abteilungen), bona dividere, Cic.: equitatum dividere, Caes. – adire, Caos.: aggredi urbem, Liv.: gentem coërcitam liberi Herodis tripertito rexere, in drei Bezirke unter sie geteilt, Tac.
trĭpartītō, (13) mieux trĭpertītō, adv., en trois parties : tripertito divisus (equitatus) Cæs. G. 7, 67, 2, cavalerie divisée en trois détachements ; bona dividere tripertito Cic. Tusc. 5, 40, admettre trois sortes de biens ; tripertito adire Cæs. G. 6, 6, attaquer avec trois colonnes = sur trois points différents, cf. Liv. 21, 7, 4.
tripartītō, tripartītus see tripertīt-.