tripartitus
trĭpartītus or -pertītus, a, um, Part. [ter-partior],
- divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose): ea causa tripertita erit in accusatione, Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12: qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit, id. Sest. 61, 129: tripartita ab iis inducitur ratio bonorum, id. Ac. 1, 5, 21: divisio tripartita (al. tripertita), id. Off. 3, 2, 9: exercitus, Tac. A. 2, 74: jus privatum, quod tripartitum est, Just. Inst. 1, 1, 4.— Substt
- 1 Trĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius: exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita, Dig. 1, 2, 2, § 38.—
- 2 Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.—Adv.: trĭpartītō (-pertītō), in or into three parts: qui bona dividit tripertito, Cic. Tusc. 5, 13, 40: tripartito divisus equitatus, Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33: Caesar partitis copiis ... adit tripartito, Caes. B. G. 6, 6: aggreditur urbem, Liv. 21, 7.
tripartītus od. (jetzt gew.) tripertītus, a, um (ter u. partior), in drei Teile geteilt od. teilbar, dreiteilig, dreifach, verba, Varro: philosophia Sen. ep.: anima, Apul.: exercitus, Tac.: divisio, Cic.: causa, Cic.: tripertito agmine, in drei Marschkolonnen, Tac.: tripertito illo in sermone (in jener Trilogie Politeia, Timaeos, Kritias), Cic. de rep. 2, 51 M. – subst., a) Trīpertīta, ae, f., Titel einer Komödie des Novius, Non. 218, 15 u. 517, 22 (Comic. Rom. fragm. p. 268 R.2). – b) Tripertīta, ōrum, n., Titel einer Schrift des Sex. Älius, Pompon. dig. 1, 2, 2. § 38.
trĭpartītus, mieux trĭpertītus, a, um, divisé en trois : Cic. Sest. 129 ; Or. 70 ; Ac. 1, 21 ; Tac. Ann. 2, 74.