triticeius
trīticēius, a, um (triticum), in der Vulgärspr. = triticeus, Plaut. Cas. 494.
trītĭceĭus, (16) Pl. Cas. 494 et trītĭcĕus, a, um (triticum), de froment : Cato Agr. 54, 2 ; Varro R. 3, 9, 21 ; Virg. G. 1, 219.