tritavus
trĭtăvus (old sibilated collat. form strĭtăvus, acc. to Fest. p. 314 Müll.), i, m. [teravus], the father of an atavus or atavia.
- I Lit., Dig. 58, 10, 3; 58, 10, 10; Plaut. Pers. 1, 2, 5 (57); Fest. l. l.—*
- II Transf., in gen., remote ancestors, Varr. R. R. 3, 3, 2.
tritavus, ī, m., (tres u. avus), I) der Vater des atavus od. der atavia, Plaut., Varro LL. u. ICt. – II) übtr., tritavī, ōrum, m., die Urahnen, Urgroßväter, Varro r.r. 3, 3 in. – ➳ arch. tritavos, Plaut. Pers. 57, u. stritavus, Fest. 314 (a), 24. u. Paul. ex Fest. p. 315, 3.
paternae generationis prosapia per atavos et tritavos futurae posteritatis nepotibus et pronepotibus legitimae hereditatis jure perpetuo possidendam dereliquit
tritavus, atavi pater
tritavus et tritava
tritavi
homines avos, atavos, et ~os, longamque stirpis sue retro seriem ‥ cognoscunt
attavus,fiftefeder ; tritavus,sixtefeder
Gilbertus, quem ‥ R. et W. de E. dicunt esse consanguineum suum, est ~us ‥ Willelmi et avus ‥ R.
H. quondam rex Anglie proavus domini regis nunc ‥ confirmavit Hugoni filio R. triavo predicti Nicholai ‥ quod ipse et heredes sui ‥ habeant liberam warennam
abbas ‥ dedit viam ‥ cuidam Johanni Aignel, militi, triavo ‥ Johannis filii Johannis
hic ~us,the thyrde fadyre
trĭtăvus, ī, m. (tres, avus), ascendant au sixième degré (père de lʼatavus ou de lʼatavia ) : Pl. Pers. 57 ; Dig. 38, 10, 3 || ancêtre : Varro R. 3, 3, 2.
Dominum Aymericum patrem et prædecessorem nostrum et Tritavum nostrum, etc.Judicent genealogiarum periti.