truncatio
truncātĭo, ōnis, f. [trunco],
- a maiming or mutilating by cutting off: digitorum, Cod. Th. 7, 13, 5.
truncātio, ōnis, f. (trunco), die Verstümmelung, Abschneidung, Cod. Theod. 7, 13, 5. Cassian. coen. inst. 8, 7.
pro ~one unius quercus, precii vj d.
in vadiis x operariorum ‥ operancium super ~one et emendacione viij truncarum pro canonis(
pro ~one vinetorum
griseam ‥ detruncatis manicis supervestivit, et per ~onis aperturam exposuit brachia
~ones membrorum
reddant Abrahe Judeo ‥ judicium suum, prout meruerit super criminibus ei impositis, reservato regi judicio mortis et exilii et ~one membrorum
nullum ‥ morte aut membri ~one punivit
traxatione atque suspensione capitisque ~one
~one manuum atque capitis
propter perversitatem et ~onem et dubitationem [translationis ]
~o est cantus rectis vocibusque omissis truncate prolatus ‥ et fit ~o sive pausatio in omnibus
truncātĭō, ōnis, f. (trunco), amputation : Cod. Th. 7, 13, 5 ; Cassian. Inst. 8, 7.
Truncatio digitorum, in Cod. Theod. lib. 7. tit. 13. leg. 5.
Truncatio capitis,in Chronico Dom. de Gravina apud Murator. tom. 12. col. 583.