tubicen
tubicen, a trumpeter
Could not find tubicinum in Logeion dictionaries.
tubicinum Noun: masculine genitive plural of tubicen
tŭbĭcen, cĭnis, m. [tuba-cano],
- a trumpeter; esp. in war: cornicines tubicinesque canere jubet, Liv. 2, 64, 10; Auct. B. Afr. 82, 3; Ov. M. 3, 705; Sen. Ep. 78, 16; 76, 4.—At sacrifices: sacrorum, Varr. L. L. 5, § 91 Müll.—At funerals, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2, 3; Petr. 129, 7.—
- II Tubicines etiam hi appellantur, qui sacerdotes viri speciosi publice sacra faciunt tubarum lustrandarum gratia, Fest. p. 352 Müll.
tubicen, inis, m. (tuba u. cano), der Tubabläser, Trompeter, im Kriege, Cic., Liv. u.a.: bei Opfern, sacrorum, Varro LL.: bei Leichenbegängnissen, Petron. u. Atei. Capito b. Gell.
‘en’ syllaba terminata, ut ‥ ~en, cornicen, tibicen
cereacas, ~ines
inter regios ~ines
est et anime instrumentum, non quale est ~ini tuba vel carpentario ascia
cornicines et tibicines [v. l. ~ines ] videas gloriam declarare [v. l. declamare ]
Misenus ‥ tibicen erat ‥. gerit tubam ‥ [et ] ad bella incitat
~ines et buccinatores ‥ buccinare ceperunt
consuetudo fuit regis quod faceret buccinam ante domum illius qui debuit interfici; misit ergo †silicines [(l. tibicines i. e. ~ines ] ante domum fratris
hic ~en,a trumpe
solutum pro xix virgatis et quarter [sic ] panni lanei pro †tribuenis [? l. tubicenis ] civitatis predicte vocatisle waytmen ‥ vij li.
tŭbĭcĕn, (12) ĭnis, m. (tuba, cano), trompette, celui qui sonne de la trompette : Cato Orat. 69 ; Liv. 2, 64, 10 ; Ov. M. 3, 705 ; Sen. Ep. 78, 16 || cf. Fest. 352.
tubicen cinis, m
- tuba+1 CAN-, a trumpeter: cornicines tubicinesque canere iubet, L.: signa dedit tubicen, O.
Tubĭcen
(σαλπιγκτής). A trumpeter. See salpinx; tuba.